“You’ll die here or die outside”

songkhla-torture-500.jpg

“You’ll die here or you’ll die outside. If you’ll die outside, I’ll give you a gun, then you run for it”

(“มึงจะตายที่นี่ หรือมึงจะตายข้างนอก ถ้ามึงจะตายข้างนอก กูจะให้ปืนแล้วมึงหนีให้พ้น”)

– Task Force 43 Border Patrol Police officer to Aminudin Kaji

Another case of alleged illegal arrest, detention and torture by Border Patrol Police in Thailand…

Read more:

“มึงจะตายที่นี่ หรือมึงจะตายข้างนอก ถ้ามึงจะตายข้างนอก กูจะให้ปืนแล้วมึงหนีให้พ้น” (ประชาไท)

THAILAND: Urgent need for law against torture (AHRC)

THAILAND: Alleged torture of teacher after raid on school by Border Police in Southern Thailand (AHRC)

ความในใจของ“อามีนูดีน กะจิ”หลังถูกซ้อมทรมานที่บก.ตชด.ฐานต้องสงสัยร่วมก่อเหตุร้าย (TJA)

ผบ.ตชด.ภาค 4 เผยรู้ตัวไอ้โม่งซ้อมอุสตาซสงขลา ยันไม่ใช่คน ตชด. (TJA)

Advertisements

2 responses to ““You’ll die here or die outside”

  1. Is torture part of strategy for southern peace?
    By ANUCHA CHAROENPO
    Bangkok Post, 16 February 2008

    Chalerm Yubamrung, the new interior minister, caused quite a stir on Feb 13 when he floated the idea of granting semi-autonomy to the deep South _ a clear break from the past government’s insistence on centralised administration and suppression. Prime Minister Samak Sundaravej, however, immediately discounted the proposal as an individual idea rather than a policy of his government.

    On Monday Feb 18, the coalition government led by Mr Samak’s People Power party is scheduled to announce its administration policies before the House. Aside from economic policy, the security package will be another issue to receive close public attention.

    From Jan 4, 2004 when a group of armed men raided a military camp in Cho Airong district of Narathiwat, stole a lot of weapons and killed four soldiers, the series of violent attacks there has claimed about 3,000 lives. There is no sign it will abate.

    Parallel to the almost daily killings is a strong undercurrent of accusations of abuse by state authorities against civilians _ all of them Muslims. These complaints raise the serious question of whether any change in the umbrella strategy would yield a desirable result, so long as the question of injustice still hangs heavy among the majority of people who live there.

    The case of Aninudin Kaji, a 26-year-old uztad (or Islamic teacher) at Rungroj Witthaya Islamic School in Songkhla’s Chana district, is a recent one.

    The young man claims that while he was in custody for questioning at a military unit in Nathawee district on Feb 5, he was ill-treated and beaten.

    ”I was forced to take my clothes off during the questioning. They [five soldiers] repeatedly asked me whether I had connections with a group of southern militants or not. They kicked and punched me several times to extract a confession despite the fact I knew nothing about this,” said Mr Aninudin, who is currently being treated at a hospital in Nathawee. His face and body are covered with bruises.

    The man was detained at the military unit for one night and then brought for further interrogation to the Inkhayuthaboriharn military camp in the nearby province of Pattani, for one more night.

    On Feb 7, he was freed after the authorities were convinced enough that he was innocent.

    ”I don’t know exactly what was supposed to be wrong with me. The authorities just told me that a Muslim suspect they had arrested earlier had given them my name and told them that I was one of the southern insurgents,” Mr Aninudin said.

    To seek redress, he has contacted the Working Group on Justice for Peace, and the Association of Islamic Religious Schools in the deep South, to help represent him in lodging a complaint against those who tortured and physically assaulted him while in custody.

    ”If the new government still goes about arresting innocent civilians without any proof, I think that no matter how hard the government works, it will never win the hearts and minds of the local people. Instead, it will face obstacles in bringing about peace and unity to the deep South,” he said.

    Angkhana Neelaphaijit, chairwoman of the Working Group on Justice for Peace, said the case of Mr Aninudin was but one of many torture cases she was working on.

    Since the group was established two years ago, she has regularly travelled to the South to gather first-hand information about the torture and assault on Muslim people.

    She has forwarded some of the cases to the UN Special Rapporteur on Human Rights and the Royal Thai Police headquarters for further investigation.

    Mrs Angkhana _ the wife of Muslim lawyer Somchai who went missing in March 2004 and has not been seen since _ has called for the Samak government to tackle the issue of injustice first. She believes that once justice is seen to be done, the local people would cooperate more with the government in helping put an end to the violence.

    As misunderstanding and distrust between the state authorities and local people has prevailed following years of heavy suppression attempts by the military, Mrs Angkhana suggested that an open dialogue be established and promoted in all villages so that every one has a chance to clear things up.

    Anantachai Thaiprathan, a member of the National Human Rights Commission’s sub-panel against torture and physical assault, tracked down about 30 torture cases from the deep South. He said his sub-panel would submit a report on the cases to the Samak government next month.

    He hoped the information would prompt the new government to make further investigations and come up with better measures to protect the people from abuse at the hands of the authorities.

    Dr Anantachai, a former member of the now-defunct National Reconciliation Commission, agreed with Mrs Angkhana that the problem of torture and physical assault against Muslim suspects deserved the government’s priority and must be solved urgently.

    Regarding Interior Minister Chalerm’s idea of holding a public hearing on the possibility of designating the deep South a special, semi-autonomous zone, Dr Anantachai said he welcomed the idea but cautioned that the government would first want to study all aspects of the proposal thoroughly. He did not agree with PM Samak’s earlier proposal to disarm junior security officers, police and soldiers, as they needed the weapons to protect themselves from the insurgents.

    Chidchanok Rahimmula, deputy dean of Pattani-based Prince of Songkhla University’s faculty of political sciences, said that if the government was really determined about solving southern problems, it should not ignore the principle of people’s participation.

    She said it should find a way to ask the southern people first what they truly wanted: ”I think that once the government becomes aware of the real needs of the people, it would not be too difficult to deal with the violence.”

    COMMENTARY:
    Tortured in custody, but where’s the proof?

    By SANITSUDA EKACHAI
    Bangkok Post, 14 February 2008

    Forget our hopes for a fair legal system when torture is the main method used by police and security personnel to extract information and confession.

    Forget our hopes for justice when abusive officials forever get away with murder.

    Ask Tuan Rohana Tuankotae.

    Four years ago, a group of armed security personnel stormed into her husband’s mobile phone shop in Yala province and took him away at gunpoint.

    Tuan learned later that he had become a suspect because a SIM card used in a bomb attack had been purchased from his shop.

    Though seven months pregnant at the time, she kept searching for him at every military camp and police station in the area, to no avail.

    She has never seen him since.

    Those who have survived torture in custody tell similar stories of what they went through: electrocution, repeated beatings, kickings, stranglings, forced to suffocate with their heads tied in a plastic bag or pushed under water.

    Need to hear more?

    Tuan has no doubt that what happened to her husband was a case of torture gone awry. Hence his disappearance.

    He was one of 29 documented southern Muslims who disappeared after being illegally taken into custody.

    “It’s painful to be talked about as a mere statistic. This is about our life, a life destroyed,” said Tuan.

    At present, the victims of state abuse are legally entitled to compensation. But the likes of Tuan, who cannot prove that their loved ones are dead, receive no official help and are left to struggle with grief and a life in limbo, legally and psychologically.

    We do not know how many lives have been destroyed by state torture and forced disappearance. One thing we know for sure: no officials have been punished for their crimes. Not a single one.

    This is because the law requires hard evidence to prove that the detainees are dead. If not, the most you can do is to send the perpetrators to jail for forced detention.

    This is why even the most publicised case of abduction and forced disappearance, that of human rights lawyer Somchai Neelaphaijit, still fails to touch the culprits – although we know who has blood on their hands.

    It is wrong, however, to relate state violence with national security or anti-terrorism issues, or to think that it occurs in the deep South only.

    “It’s actually happening across the country,” said Col Piyawat Kingkate from the Department of Special Investigation.

    It is an open secret that the police routinely use torture to extract confessions, or to extract ransoms. When things go wrong, the police know how to destroy the evidence without leaving a trace, he added.

    How to explain these disappearances to the relatives?

    The police’s routine answer: the detainees have already been released. If they have not returned home, it is not the police’s problem.

    Thanks to the poor witness protection system, no one is willing to say what they saw. And without evidence, the police can just announce a case closed.

    How can we put up with this blatant and widespread state violence?

    Last year, a high-ranking police officer declared in a TV interview that torture was a legitimate tool to deal with the baddies. His statement raised no public outcry.

    Meanwhile, a recent poll showed that half of the respondents agreed with the idea.

    Rights groups believe that if the government ratifies the International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearance, it will be easier to punish the perpetrators and to help the victims’ relatives.

    Of course, we need better laws. But we also need to tackle what is in our minds for those law to work.

    If we still believe that it is okay to use violence to get what we want, or if we still allow ethnic prejudices to blind us to the suffering of the southern Muslims – and others whom we don’t count as our own – then state terrorism is here to stay.

    Sanitsuda Ekachai is Assistant Editor (Outlook), Bangkok Post.

    Email: sanitsudae@bangkokpost.co.th

  2. Bt100 million compensation demanded for assaulted ustaz

    Human rights activists on Monday stepped their demand on the authorities to take legal action against a group of soldiers’ accused of torturing ten suspects, including Islamic religious teachers, while under custody.

    The teachers, locally known as ustaz, were from Rungroj private Islamic school, according to Kadari Binsen, an executive member from the Committee for Justice and Reconciliation.

    The group demanded a compensation of Bt100 million for mental and physical damages to the ten teachers on February 5.

    The money, they said, would be use to support the community’s funds. It didn’t not elaborate as to who it would be spent.

    Fourth Army’s chief Lt. General Viroj Buacharoon was uncommitted to the demand but added that he was open to all sides over suggestions.

    Wrongful shooting death in the past have sparked street protest from the local Muslims. Money is often used settling disputes that hardly ever gone to court.

    The demand from the Committee came just days after the Army announced last Friday that it would end the first 72 hours of incommunicado of detained suspected militants. The decision to suspend the 72 hour detention came amid a growing call from the human rights committee. Many have accused the authorities of carrying out torture against suspects during that period when they are not permitted outside visitors.

    Meanwhile, a leading mental health officer, Petdao Toemeena, on Monday called on the state to pay more attention to the plight of nearly 3,500 women and orphans in the deep South where insurgence violence have claimed nearly 3,000 lives since January 2004.

    Petdao suggested that job training and financial assistance to these affected individuals should be part of any plan for the deep South.

    The Nation, 10 March 2008

    Soldiers accused of torturing Islamic religious teachers

    Human rights activists on Monday stepped their demand on the authorities to take legal action against a group of soldiers’ accused of torturing ten suspects, including Islamic religious teachers, while under custody.

    The teachers, locally known as ustaz, were from Rungroj private Islamic school, according to Kadari Binsen, an executive member from the Committee for Justice and Reconciliation.

    The group demanded a compensation of Bt100 million for mental and physical damages to the ten teachers on February 5. The money, they said, would be use to support the community’s funds. It didn’t not elaborate as to who it would be spent.

    Fourth Army’s chief Lt. General Viroj Buacharoon was uncommitted to the demand but added that he was open to all sides over suggestions.

    The Nation (breaking news)

    ศาลเขมร สั่งจำคุก เจไอไทย

    วันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2551 ปีที่ 17 ฉบับที่ 6314 ข่าวสดรายวัน

    เมื่อเวลา 03.50 น. วันที่ 12 มี.ค. พ.ต.ต.เรืองศักดิ์ บัวแดง สว.เวร สภ.รือเสาะ จ.นราธิวาส รับแจ้งมีเหตุทหารเสียชีวิต 1 นาย ที่ฐานปฏิบัติการกองร้อยทหารพรานที่ 4606 กรมทหารพรานที่ 46 ตั้งฐานอยู่ภายใน ร.ร.เรียงราษฎร์ชนูอุปถัมภ์ ตั้งอยู่บ้านปาลูกา หมู่ 3 ต.เรียง อ.รือเสาะ จึงรายงานให้ผู้บังคับบัญชาทราบ พร้อมเดินทางร่วมตรวจสอบที่เกิดเหตุกับ พ.ต.อ.ทนงศักดิ์ วังสุภา ผกก.สภ.รือเสาะ พ.อ. ไพศาล หนูสังข์ ผบ. กรมทหารพรานที่ 46 และกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจทหารจำนวนหนึ่ง

    ที่เกิดเหตุพบ อส.ทพ.เทวรรณ ทิพประโคน อายุ 30 ปี นอนหงายจมกองเลือดเสียชีวิตอยู่บนที่นอนภายในเรือนนอน โดยมีบาดแผลถูกกระสุนปืนสงครามเอชเคที่บริเวณคางทะลุศีรษะ 1 นัด และมีอาวุธปืนเอชเค จำนวน 1 กระบอกและปลอกกระสุนปืน เอชเค 1 ปลอกตกอยู่ที่ข้างกาย เจ้าหน้าที่จึงได้เก็บรวบรวมไว้เป็นหลักฐาน พร้อมทั้งนำศพผู้เสียชีวิตส่งร.พ.รือเสาะ เพื่อให้แพทย์ทำการชันสูตรพลิกศพอย่างละเอียดอีกครั้ง

    สอบสวนทราบว่า ก่อนเกิดเหตุในช่วงหัวค่ำ อส.ทพ.เทวรรณ และพวกจำนวน 1 ชุดปฏิบัติการ ร่วมกันเดินเท้าออกลาดตระเวนตรวจสอบความเรียบร้อยภายในหมู่บ้านปาลูกา ม.3 ต.เรียง เมื่อถึงเวลาสับเปลี่ยนเวร อส.ทพ.เทวรรณ และพวก เดินกลับฐานเพื่อมาพักผ่อน แต่ด้วยความเพลีย อส.ทพ.เทวรรณ จึงได้เข้านอนโดยได้กอดอาวุธปืนประจำกายไว้แนบอกตามปกติทุกวัน และเมื่อ อส.ทพ.เทวรรณ นอนหลับไปได้ประมาณ 30 นาที เพื่อนทหารได้ยินเสียงปืนดังขึ้น 1 นัด จึงได้เดินไปตรวจสอบที่เรือนนอน พบว่า อส.ทพ.เทวรรณ ถูกกระสุนปืนประจำกายที่นอนกอดเสียชีวิตดังกล่าว คาดว่าเกิดปืนลั่น

    ต่อมาผู้บังคับบัญชาได้เคลื่อนย้ายศพ อส.ทพ.เทวรรณ ขึ้นรถยนต์ของสังกัดเดินทางไปยังบ้านเลขที่ 56 ม.13 ต.ประสาท อ.บ้านกรวด จ.บุรีรัมย์ บ้านเกิด เพื่อบำเพ็ญกุศลตามประเพณีต่อไป

    เมื่อเวลา 11.30 น. พ.ต.ท.สมชาย จันยัง สว.สภ.อัยเยอร์เวง ต.อัยเยอร์เวง อ.เบตง จ.ยะลา นำกำลังจนท.ตำรวจ ตั้งจุดตรวจจุดสกัดบนถนนสายหลักที่มุ่งสู่ อ.เบตง จ.ยะลา เพื่อตรวจค้นยานพาหนะทุกชนิด รวมทั้งประชาชนที่ผ่านเข้าออก เพื่อป้องกันกลุ่มแกนนำและสมาชิกแนวร่วมแฝงตัวเข้าพื้นที่ หลังได้รับรายงานจากหน่วยข่าวความมั่นคงว่ากลุ่มก่อความไม่สงบมีการเคลื่อนไหว เพื่อสร้างความรุนแรงให้เกิดขึ้นในห้วงวันที่ 10–25 มี.ค.นี้ นอกจากนี้จนท.ตำรวจสภ.อัยเยอร์เวง กระจายกำลังเข้าตรวจค้นพื้นที่รายรอบบ้านพักต้องสงสัยในแต่ละหลัง พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นสวนผลไม้และสวนยางพาราที่กลุ่มก่อความไม่สงบมักจะลอบนำอาวุธปืนและวัตถุระเบิดไปซุกซ่อน

    ในขณะจนท.ตั้งจุดตรวจที่บริเวณหมู่ที่ 5 บ้านวังใหม่ ต.อัยเยอร์เวง อ.เบตง อยู่นั้นมีรถยนต์เก๋งสีดำ ยี่ห้อฮอนด้า ซีวิค ทะเบียน 2 ช 8156 กรุงเทพมหานคร ขับมาจนท.จึงเรียกให้หยุดเพื่อทำการตรวจค้น จากการตรวจค้นภายในรถจนท.พบอาวุธปืนอาก้า จำนวน 1 กระบอก แม็กกาซีน 4 อัน กระสุนปืน 101 นัด ทราบชื่อภายหลังคือนายแวอุเซ็ง สะเตาะ อยู่บ้านเลขที่ 60 ม.1 ต.เมาะมาวี อ.ยะรัง จ.ปัตตานี และนายมะการ์ กาโบะ อยู่บ้านเลขที่ 69 ม.5 ต.บันนังสตา อ.บันนังสตา จ.ยะลา จนท.จึงได้นำตัวมาสอบสวนที่สภ.อัยเยอร์เวง เพื่อขยายผลว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการก่อความไม่สงบในพื้นที่หรือไม่ต่อไป

    วันเดียวกัน พ.ต.ท.ธวัชชัย สังฆมิตกุล รอง ผกก.สภ.เมือง ปัตตานี เปิดเผยว่า วันนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.เมือง ได้มีการสนธิกำลังเจ้าหน้าที่ทหารตรวจค้นพื้นที่สงสัยว่าจะมีการซุกซ่อนวัตถุระเบิดและอาวุธที่บริเวณนากุ้ง ริมทะเล ม.3 ต.บาราโหม อ.เมือง จ.ปัตตานี จากการตรวจสอบพบอุปกรณ์และวัตถุระเบิดจำนวนมากหลายรายการซุกซ่อนในถุงพลาสติก ประกอบด้วย วัตถุระเบิดเคโม จำนวน 2 แท่ง, เชื้อปะทุ 12 อัน, เครื่องกระสุนปืนอาก้า 134 นัด, ดินระเบิดซีโฟร์ 1 แท่ง, ดินระเบิดไดนาไมต์ 1 แท่ง, ตะปูเรือใบ 5 ก.ก. และลูกระเบิดแบบขว้าง เอ็ม 26 จำนวน 2 ลูก

    สำหรับการเข้าตรวจค้นครั้งนี้ เนื่องจากว่าได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่ทหารว่า มีรถต้องสงสัยวิ่งเข้าออกผิดปกติในพื้นที่ดังกล่าว จึงได้นำกำลังไปตรวจสอบ คาดว่าคนร้ายได้มีการนำสิ่งของดังกล่าวมาทางเรือ แล้วนำมาซุกซ่อนเพื่อส่งต่อให้กับคนร้ายอีกกลุ่มเพื่อนำไปก่อเหตุในพื้นที่ แต่โชคดีเจ้าหน้าที่ได้ตรวจสอบพบเสียก่อน

    เมื่อเวลา 13.30 น. ที่สภ.เมือง จ.สงขลา นายนัสรูดิน กะจิ เจ้าของ ร.ร.รุ่งโรจน์วิทยา อ.จะนะ จ.สงขลา นำตัวนายอมีนูดีน กะจิ ครูสอนศาสนา ที่ถูกเจ้าหน้าที่ทำร้ายร่างกายได้รับบาดเจ็บ ขณะถูกควบคุมตัวไปสอบสวนเมื่อวันที่ 5 ก.พ.ที่ผ่านมา เข้าพบ พ.ต.อ.วีระสิทธิ์ เพ็ชรคล้าย รองผบก.สงขลา เพื่อชี้ตัวเจ้าหน้าที่ที่อยู่ในเหตุการณ์รุมทำร้ายนายอมีนูดีน โดยมีเพื่อนครูและนักเรียน ร.ร.รุ่งโรจน์วิทยา มาให้กำลังใจกว่า 20 คน

    ต่อมาเจ้าหน้าที่ได้นำนายอมีนูดีน ขึ้นไปยังชั้นที่ 4 เพื่อชี้ตัวเจ้าหน้าที่ที่อยู่ในเหตุการณ์ โดยทางตำรวจได้จัดเจ้าหน้าที่ออกเป็น 5 ชุดๆ ละ 7 คน ให้ยืนปะปนอยู่กับเจ้าหน้าที่ที่ถูกกล่าวหา นายอมีนูดีนสามารถชี้ได้ถูกต้องทุกคนว่าคนไหนอยู่ในเหตุการณ์บ้าง แต่ผู้ที่ลงมือทำร้ายร่างกายนั้นจำไม่ได้ว่ามีกี่คน

    เมื่อเวลา 17.50 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.ยะหริ่ง จ.ปัตตานี รับแจ้งเกิดเหตุคนร้าย 4 คน ขับขี่รถจักรยานยนต์เป็นพาหนะใช้อาวุธปืนเอ็ม 16 กราดยิงใส่รถยนต์รับส่งคนงาน โรงน้ำแข็ง, บริษัท ปัตตานีคอนกรีต และบริษัท ชัยเจริญมารีน ทำให้มีผู้เสียชีวิต 1 รายคือนางนุช แก้วจี๊ด อายุ 54 ปี บ้านเลขที่ 17 ม.2 ต.บ้านนอก อ.ปะนาเระ และบาดเจ็บ 4 ราย ประกอบด้วยนายเจริญ แก้วเพชร อายุ 50 ปี บ้านเลขที่ 15/1 ม.2 ต.บ้านนอก นางกัญญา ท้าวพันแดง อายุ 40 ปี ต.สะบารัง อ.เมือง, นางสาวจีรวรรณ หมวกทอง บ้านเลขที่ 80 ม.4 ต.บ้านกลาง และนายพันพัฒ ศรีเลิศ ทั้งหมดถูกนำส่ง ร.พ.ปะนาเระ เหตุเกิดที่ ม.5 บ้านบาลูกา ต.สาบัน อ.ยะหริ่ง ในขณะที่กำลังจะไปส่งคนงานในพื้นที่ อ.ปะนาเระ

    ต่อมาเวลา 18.10 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.สายบุรี รับแจ้งเกิดเหตุระเบิดบนถนนหัวสะพานรอยต่อระหว่าง อ.สายบุรี–อ.กะพ้อ ม.4 บ้านป่าม่วง อ.สายบุรี แต่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ขณะนี้เจ้าหน้าที่ยังไม่กล้าที่จะเข้าไปตรวจสอบที่เกิดเหตุเพราะกลัวว่าจะเป็นการล่อลวงให้เจ้าหน้าที่เข้าไปตรวจสอบแล้วกดชนวนซ้ำ

    (กรอบบ่าย)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s